Правозащитный центр «Весна» подтвердил: 124 человека взяты под стражу в рамках дела так называемого «Белорусского Гаюна».

На этом фоне особенно разительно выглядит полное отсутствие какой-либо ответственности со стороны тех, кто публично курировал и продвигал подобные инициативы. Мотолько, Вечерко, Тихановская — ни один из них не понёс последствий за слив данных. Зато отдельные товарищи улучшили своё финансовое положение.

Для Украины проект являлся совершенно бессмысленным. Ни одна разведка мира не будет опираться на данные, которые нельзя верифицировать. Использовать непроверяемые сведения голодранцев, значит сознательно подставлять свои решения под риск.
Силовики Беларуси за счет западного гранта собрали данные о нелояльных гражданах.
Люди, считавшие, что взаимодействуют с безопасной инициативой, даже не подозревали, что их данные могут оказаться в распоряжении спецслужб.

Про "узкие национальные рамки".

Не думала про это говорить, но как то стало звучать то из уст нобелевского лауреата Алексиевич, то из уст бывшего ректора ЕГУ Михайлова.

Я вместо того чтобы спорить скажу про саму формулировку. Это нафталин поздней советской эпохи.

Почему в позднем СССР говорили так?

Первое -- идеология. Вместо "буржуазного национализма" был предложен "Пролетарский интернационализм". Ну это с самого начала и смысл был в том, чтобы экспортировать социалистическую революцию.

Второе -- в позднем СССР начали возрождаться национальные движения и поэтому надо было как-то реагировать. Вот тогда стали раскручивать концепт "узкие национальные рамки".

Про что он? Достаточно послушать Алексиевич и Михайлова. В них, в этих "узких рамках" не могут процветать ни науки, ни искусства.

Михайлов так и сказал -- Сегодня невозможно.

Когда мы слышим подобные категоричные заявления спор должен включать не только "аргументы" и "логику", но и то наследие из которого выросли подобные утверждения.

"Национальные узкие рамки" -- это негатив в отношение политической, культурной, образовательной независимости всех народов бывшего СССР, за исключением русского. Там типа космополитизм, но на самом деле подавление национальных движений. Вот какое наследие!

Этот дискурс против Украины и ее независимости, а также Казахстана и уж тем более Беларуси.

Потому что зачем в Беларуси вести научные дискуссии на беларусском? Это же узкие национальные рамки? Зачем писать по беларусски? Это узкие национальные рамки. Зачем вообще политическая независимость? Это так узко. То ли дело один большой "Русский мир".

Язык не является просто "инструментом", а важным шагом в самоопределении.

Я пишу на русском, как осколок бывшей империи. Но вовсе не хочу ее восстановления. Напротив, надеюсь, что таких как я будет все меньше.

Дмитрий Болкунец, [12/17/2025 11:29 AM]
Когда скрывают часть правды, это не полуправда — это форма лжи

После освобождения группы политических заключённых последовал вполне предсказуемый комментарий со стороны Тихановской — с благодарностями Соединённым Штатам (речь, разумеется, идёт о Джо Байдене, с которым она поедала печенье в Белом доме, выдавая придворную фотосессию за «борьбу» за освобождение политических заключённых) и европейским структурам, которые к этому процессу не имели никакого отношения, но продолжают исправно финансировать её офис.

Впрочем, речь не об этом.

Публикация была проиллюстрирована фотографией, хорошо известной по событиям 2020 года, на которой было изображено известное женское трио. Но с кадра исчезла Вероника Цепкало. Это не ошибка и не случайность. Фотографию не просто обрезали — на её месте тщательно «дорисовали» пустоту, словно человека в этом кадре никогда не существовало. Таким образом «трио» превратилось в «дуэт».

На фото в итоге осталась одна Мария Колесникова. Но это не знак уважения — это отсрочка. Право существовать в «правильной» версии истории сохраняется только при условии полной лояльности. Если Мария не признает «национального демократического лидера», не будет участвовать в обязательном ритуале поклонения, не поцелует туфлю — как это сделали все сотрудники так называемого Офиса, чтобы получить работу или финансирование, — исчезаешь. Сначала с картинки. Потом — из истории.

Это старая, проверенная советская технология. Сначала вымарывают лица с фотографий, затем имена из истории.

Одновременно происходит обратное: в «обновлённый» нарратив встраиваются персонажи, которые в 2020 году предпочитали прятаться и отсиживаться, опасаясь, как выразился главный советник офиса Вячорка, потому как «мы боялись, как бы не стрельнули». Именно такие персонажи подконтрольными им медиа стали подаваться едва ли не главными действующими лицами тех событий.
Так переписывают историю одного из самых массовых протестов в современной Европе. На эти цели уже потрачены сотни миллионов долларов и евро — средства, которые выделялись на борьбу, на демократические преобразования, на поддержку политзаключенных, а в итоге пошли на переписывание истории и усилия по формированию нового культа.

Подобное переписывание истории не создаёт величие — оно лишь обнажает страх и ничтожность тех, кто этим занимается.

А новый культ личности создать не получится. Потому как для культа нужна личность. А здесь лишь пустота, которая за «чечевичную похлёбку» в пятнадцать тысяч долларов предала тех, кто шёл за идеалами и принципами, рисковал собой, терял свободу и родину, а для некоторых ценой стала жизнь.

Дмитрий Болкунец, [12/17/2025 12:46 PM]
Сегодня в Вильнюсе новогодний приём у «королевы».

Дмитрий Болкунец, [12/24/25 6:04 PM]
Какой вопрос, такой и ответ. Совершенно правдивый! Важно не подменять смыслы.

Кто умеет читать не только буквы, но и паузы между ними — всё понял.

Позабавила утренняя истерика вечеркинско-комитетских ботов, которые с раннего утра синхронно перевозбудились и начали строчить сообщения. Когда случается коллективный срыв в KGB — значит, на это есть причины.
Мошенники в Вильнюсе до сих пор не могут прийти а себя, что на свободу вышли политические узники и начали задавать неудобные вопросы.

Как и обещали, президент Трамп будет выдвинут на Нобелевскую премию мира после освобождения всех политических заключенных. Он единственный, кто это этим вопросом занимается. В отличие от стервятников и грантососов, которые «выражали озабоченность», пилили гранты и просили деньги на открытки.

Скоро будет интересно!

Дмитрий Болкунец, [12/24/25 6:13 PM]
Не успели первые политические заключённые сделать шаг на свободу, как разного рода помойки тут же принялись их очернять и запускать грязную, показательно скоординированную травлю.

Этим занимаются всё те же помойные вечеркинские грантососные медиа. Человек без стыда, без совести и морали. Методы старые, чекистские. Лексика заезженная, цель прозрачная: обесценить, запачкать, лишить сочувствия.

Но есть одна проблема — время изменилось. Когда травля начинается сразу, синхронно и истерично, то это всегда признак страха, а не силы.

https://t.me/bolkunets1/16352
Несколько лет спустя на странице Franak Viačorka в Wikipedia:
«Вечорка был главным кандидатом в президенты Беларуси 2020 года»

Анна Канопацкая

January 27 at 12:42 PM
  ·
Давненько у меня в чате ФБ так не залетали посты со статистикой на 100 тыс. просмотров и более тысячи взаимодействий за первые же сутки.
С еще тучных времен предвыборной весны 2020 года, когда я разматывала на информационных ресурсах визгливого газпромовского банкира Витю Бабарико, русскомирского сумасшедшего блогера Сережу Тихановского и воришку из системной обоймы Валеру Цепкало. 

Никогда не поздно повторить.
Но в теперешнем случае вся гиперактивность вызвана рефлексиями на упоминание мной дешевого клоуна Зеленского и его встречи с самозванкой Тихановской в Вильнюсе.

А также совершенно примитивного и глупого наезда Зеленского на мою страну, и особенно- на белого шпица. Как собачница- не прощу!
И это я еще не раскрывала предмет встречи и содержания «тайных переговоров».
А тема крайне проста.

В результате профессиональных действий американцев, руками НАБУ, САП и иных антикоррупционных органов внутри Украины, имевшийся в распоряжении Зеленского инструментарий по расхищению американской и европейской военной и, в первую очередь, гуманитраной помощи фактически обнулен.

Не буду пересказывать известное. Отмечу лишь, что во внутренней украинской юрисдикции задублировать механизмы (а главное- физических лиц функционеров, готовых присесть на десятки лет под американским законодательством) невозможно никак.
Отсюда интерес к инструментам внешней юрисдикции.

Моя хорошая знакомая Майя Санду от предложенных схематозов резко отказалась. Большая умница.
Эти же, как пионеры, «Всегда готовы!»

Да, сеточка офиса Тихановской не провернет миллиарды. Но даже 250- 300 миллионов на борьбу с диктатурой в Беларуси, из общего объема слитого донорами в Украину, под покровом якобы военной целесообразности, - вполне себе годный результат для подбитого в обе ноги криворожкого селезня. Имеют компетенцию, практический опыт и референтные проекты.
Тем более, это не 80- 90% доли на стороне Ермака, Цукермана или Миндича. Это вполне приемлемые 10-15% от суммы выделенного на непримеримую борьбу, к которым европейские и американские акторы приучили Свету и ее подельников.
А последним выбирать не приходится. Согласятся и на 5%.
Ужасающая перспектива остаться без сытного хрючева в жестяном корыте с обглоданными краями делает это визгливое стадо, мечущееся между Вильнюсом и Варшавой в поисках пропитания, еще более сговорчивым.
Безвыходной ситуацией пользуешься, на кабальные условия заводишь партнеров. Стыдно мне за тебя, Володя!

·
Вчера позвонил Костусев. Хорошо пообщались.

В уважительном и позитивном ключе. Посетовал, что многие (и он в том числе) не совсем разобрались в моем предыдущем опубликованном тексте.
Полагаю, надо чуть более доходчиво пояснить свою позицию по Паше Северинцу, и суть моих претензий к нему.
Буквально в двух словах, и, чтобы никого не обидеть в очередной раз, с иносказательным из классики.

Именно Северинец с Позняком, а им вслед БНФовский, БХДэшный, РУХовский и прочие политпартийные активы, объявили себя в 2019 году «авангардом атникремлевского супратива» в предвыборной кампании 2020 года.
При этом дружно отправились играть по правилам, установленным действующей властью: проводить разрешенный оппозиционный праймериз (где буквально через неделю все участники перегрызлись между собой за несколько сот евро организационных и мелкие ништяки от номенклатуры), готовиться к участию в выборах, собирать активистов и оформлять на регистрацию инициативные группы.

Под консолидирующим нарративом для всей, тогда еще довольно живой, оппозиции: пусть в этом процессе участвует кто угодно, как угодно, вместе или врозь, но только не должны пролезть альтернативой власти в массовом сознании народа "куклы" прокремлевского олигархата.
Громче всех за эту тему драл глотку, бился в падучей и предавал анафеме отступников- Паша Северинец. Неистово и эмоционально, как настоящий хряк Обвал.😊
И ведь реально раскачал и поднял тему! Тогда многие подумали, да и я повелась, что «сейчас действительно можно».

Ерунда, что буквально с первым звоном газпромовско- березнековской мошны большинство "лідэраў супраціву" рвануло на подтанцовку к куклам, среди них идейных и не было никогда. Но Северинец- был!

Наверное, это одно из самых ярких для меня впечатлений от начала событий в 2019 и старта предвыборной кампании 2020 года.
Когда угроза возможного российского аншлюса максимально объединила «всех животных на ферме», то дальше, как у классика: «... Но хотя трудностей хватало, они отчасти искупались тем, что в жизни животных появилась несвойственная доселе возвышенность. Никогда они столько не пели, не слушали речей, не ходили на демонстрации...»
(Дж. Оруэлл).

Ну а самое большое разочарование сейчас, это наблюдать за тем, как персонаж, в свое время небезосновательно претендовавший  на лидерство в национал- оппозиционном движении страны, продает идеалы свои, и людей ему поверивших, за ведро самозванского хрючева и превращается в кабанчика Сквилера. ☹️

Ах, это лето 2020 года. Время надежд и разочарований нашего Двора…

Александр Лукашенко продолжает скулить по поводу 2020 года. Ему мерещится ЦРУ, «агенты влияния» и заговоры на каждом шагу. Более 2000 бессонных ночей, воспоминания о том, как «зудит в памперсах», ночёвки в бункере и постоянная тревога.

Мир вокруг движется вперёд, а он вышел из поезда на станции 2020-го. Обслуживающий персонал за пакетик корма выплясывает вокруг него, штампует дела, ловит шпионов, судит очно и заочно, голосами пропаганды объясняет, благодаря кому солнце всходит и заходит, а жить стало лучше и веселей. Кажется, в его мозговой части, отвечающей за пространственно-временное восприятие, заблокировано восприятие будущего. Его реальность полностью растворилась в этом собственном кошмаре, где прошлое — единственный настоящий мир.

В 2020-м живут и его карманные «оппозиционеры», которые выехали в командировку, где вместе с коррумпированными проходимцами пилят гранты, открывают рестораны, едят ложками икру, меняют каждый день гардероб, собирают и сливают данные в КГБ. В этом он прав: агентура работает, и каждый шаг «врагов» фиксируется в его сознании, добавляя новые бессонные ночи.

Его «старший брат» Путин застрял в периоде Рюрика и играет роль императора.

«Бункерный период» в какой-то точке на шкале времени неизбежно завершится. Недавно из политбюро убрали Иванова. Что будет дальше читайте в исторических книгах.

Канал Helen Minskaya, [2/26/2026 11:39 AM]
Мікалай Статкевіч
26.02.2026

Пачатак:
ч.1 https://t.me/helen_minskaya_channel/6140
ч.2 https://t.me/helen_minskaya_channel/6141
ч.3 https://t.me/helen_minskaya_channel/6142

Асаблівасць прапаганды ў тым, што яе аўтары раней ці пазней пачынаюць верыць у яе праўдзівасць. То бок, так доўга казалі, што "Украіна -  недогосударство, ткни - развалится, а клоун убежит", што самі паверылі ў гэта. Але Ўкраіна не развалілася, "клоўн" апынуўся годным прэзідэнтам і цяпер Крэмль не ведае, як выблытацца з гэтай вайны, захаваўшы твар.

Канал Helen Minskaya, [2/26/2026 11:41 AM]
Мікалай Статкевіч
26.02.2026

Пачатак:
ч.1 https://t.me/helen_minskaya_channel/6140
ч.2 https://t.me/helen_minskaya_channel/6141
ч.3 https://t.me/helen_minskaya_channel/6142
ч.4 https://t.me/helen_minskaya_channel/6143

Акрамя таго, калі прапагандысцкія стэрэатыпы апынаюцца ўкараненнымі ў грамадскую свядомасць, дзеянні ўладаў мусяць адпавядаць гэтым стэрэатыпам, што пазбаўляе ўлады магчымасці палітычнага манёўра.
Самае кепскае, калі прапагандай займаецца першая асоба краіны. Незалежная аналітыка ў такім выпадку робіцца немагчымай. Бо эксперты і дарадцы мусяць падагнаць свае пазіцыі пад меркаванне першай асобы і толькі пераагучваць афіцыйную пазіцыю. Калектыўныя рашэнні ў такіх варунках немагчымыя і робяцца аднаасобнымі, што ўплывае на іх якасць, бо першая асоба, пазбаўленая экспертнай падтрымкі і маючы ўласныя матывы і зацікаўленасці, нярэдка прымае шкодныя для сваёй краіны рашэнні ці нават трапляе ў недарэчныя сітуацыі, як гэта было з прэзідэнтам РФ, калі той публічна даводзіў нерэальныя дадзеныя пра баявыя страты Ўкраіны. На сумняваюся, што ён толькі пераагучваў дадзеныя, пададзеныя яму афіцыйна расійскімі генераламі. Побач не знайшлося дасведчанага дарадцы, які б патлумачыў, што сярод генералаў з савецкіх часоў дамінуе прынцып: "Галоўнае - правільна дакласці". Што прыводзіць да празмернага завышэння страт праціўніка. Так, падчас савецка-германскай вайны згодна з дакладамі з савецкіх войскаў агульныя страты вермахта склалі болей за 80 мільёнаў чалавек, што перавысіла агульную колькасць насельніцтва ў даваеннай Германіі.
Такім чынам, сістэма прыняцця рашэнняў у Крамлі аднаасобная, без кваліфікаванай экспертнай падтрымкі і пад моцным уплывам жадання Пуціна захаваць уладу.  Дадатковая рызыкі ўтвараюць персанальныя практыкі прыняцця рашэнняў кіраўніком.
Агучаны Пуціным метад "загрузіць на ноч задачу ў мозг і прачнуцца раніцай з гатовым рашэннем" сапраўды дзейсны. Я сам карыстаўся ім для працы над дысертацыямі. Але ён падыходзіць толькі для пасіўных аб'ектаў. Спробы прымяніць яго ў палітыцы, дзе аб'екты рашэння з'яўляюцца актыўнымі і валодаюць ўласнай воляй, як правіла, прыводзілі да палітычных памылак і страт.
Такім чынам, існуючая сістэма прыняцця  рашэнняў у Крамлі нясе вялікія рызыкі непрадуманых авантурных рашэнняў.
Падсумоўваючы, можна сцвярджаць, што ў такой сістэме прыняцце рашэння аб пачатку вайны, нават з прымяненнем ядзернай зброі, вельмі імаверна.
Такім чынам, рызыка развязвання РФ вайны з Захадам з'яўляецца сапраўды высокай.

Разгледзім, дзе можа пачацца такая вайна і якія рызыкі яна нясе для нашай краіны і свету.

Канал Helen Minskaya, [2/26/2026 11:49 AM]
Мікалай Статкевіч
26.02.2026

Пачатак:
ч.1 https://t.me/helen_minskaya_channel/6140
ч.2 https://t.me/helen_minskaya_channel/6141
ч.3 https://t.me/helen_minskaya_channel/6142
ч.4 https://t.me/helen_minskaya_channel/6143
ч.5 https://t.me/helen_minskaya_channel/6144

ІІІ. БЕЛАРУСКІ "БАЛКОН"

Так расійскія генералы называюць нашу краіну, бо з нашей тэрыторыі можна наносіць ўдары па тром краінам NATO і Ўкраіне. Сталіцы гэтых краін знаходзяцца на небяспечна малой адлегласці ад беларускай мяжы. Відавочна, што першы ўдар расійскіх войскаў будзе наносіцца з беларускай тэрыторыі і скіраваны супраць балтыйскіх краін, яжкія знаходзяцца ў геаграфічным адрыве ад буйных краін NATO і могуць быць ізаляваныя ад іх. Да таго ж, іх акупацыя дазволіць вярнуць Балтыйскаму флоту аператыўны прастор і зрабіць бяспечнымі марскія камунікацыі з Калінінградскай вобласцю ды забяспечаць больш гарантый для экспарту расійскіх вуглевадародаў з партоў Ленінградскай вобласці. Асноўны ўдар будзе наносіцца не па Эстоніі, усходняя мяжа каторай прыкрытая буйнымі азёрамі, а па Латвіі, каб дайсці да Рыгі ці да Рыжскай затокі і разрэзаць Балтыю на дзве часткі, з мэтай пазбавіць сілы, якія яе абараняюць, манёўру, і, прынамсі ва Ўсходняй Балтыцы, забеспячэння і падмацаванняў. Удар будзе наносіцца з раёна Полацку. Адначасова будзе нанесены ўдар з раёна Гародні ў накірунку Каўнаса і Клайпеды. Ён можа быць падмацаваны ўдарам расійскімі сіламі на Каўнас з тэрыторыі Калінінградскай вобласці, каб далей захапіць Клайпеду і не дапусціць скарыстання гэтага порта для падвозу падмацаванняў і ваеннага рыштунку. Яшчэ адзін удар можа быць нанесены з раёна Ашмянаў на Вільню з-за прываблівай блізкасці гэтага горада да мяжы.
Вы можаце спытацца, а што я гэтак упэўнена прагназую? Проста, расійскія генералы любяць скарыстоўваць напрацоўкі сваіх савецкіх калег. Напрыклад, сапраўды, вельмі ўдалай і самай эфектыўнай з усіх у другой сусветнай вайне па сваім вынікам аперацыі "Баграціён". Дастаткова толькі паглядзець мапы гэтай аперацыі.

Восенню 2015 года пасля чарговага вызвалення, выступаючы на канферэнцыі, што адбывалася ў Варшаве пад эгідай АБСЕ, і каментуючы  размяшчэнне ў Бранскай вобласці мотастралковай брыгады, я выказаў меркаваньне, што гэтая брыгада можа быць скарыстана супраць Украіны для ўдара па правым беразе Дняпра на Кіеў, што ўжо рабіла Савецкая Армія ў мінулай вайне. Толькі тады для гэтага прыйшлося фарсіраваць з вялікімі стратамі Дняпро ў раёне Лоева. А зараз можна камфортна перасекчы яго і Прыпяць па мастам на тэрыторыі Беларусі. Што і зрабіла чатыры гады таму расійская групоўка ўварвання. Без такой магчымасці расійскі бліц-крыг быў бы немагчымым і вайна з Украінай, ўвогуле, б не пачалася. На жаль, мой тагачасны прагноз спраўдзіўся праз 7 гадоў, што пацвердзіла эфектыўнасць падыхода. І зараз перада мною ляжыць кніга з мапамі аперацыі "Баграціён", дакладней, яе 2-ой, "прыбалтыйскай" часткі, што робіць задачу прагноза больш лёгкай.

ІV. ПРЫМЯНЕННЕ ЯДЗЕРНАЙ ЗБРОІ.

Гэта ідэя, нібыта, абмяркоўвалася сярод расійскага генералітэта яшчэ з нулявых гадоў. Канкрэтныя планы, калі верыць таму, што трапляла ў незалежны друк, былі такія - раптоўна пачаць баявыя дзеяньні, адхапіць як мага болей тэрыторыі, а потым, калі NATO адмабілізуецца на адказ, нанесці ўдар ядзернымі боегалоўкамі, каб шляхам перамоў з "без'яйкавымі" запалоханымі еўрапейскімі палітыкамі замацаваць за сабой захопленае.
Зараз, калі еўрапейскія палітыкі выявілі зусім іншыя ад чаканых якасці, з'явілася і актыўна абмяркоўваецца ў расійскім каляваенным друку ідэя прэвэнтыўнага ядзернага ўдару па месцам дыслакацыі ядзерных сіл NATO ў Еўропе, каб не атрымаць "ответки" пасля выкарыстання ядзернай зброі супраць NATO, напрыклад, у Балтыі пасля ўварвання расійскіх войскаў туды. Найбольш імаверным месцам расійскагс ядзернага удару будзе Сувалкаўскі калідор, каб зрабіць немагчымым адпраўку праз яго падмацаванняў у Балтыю, калі чыгунка там будзе знішчана, асфальт на шассэ згарыць і ўсё гэта будзе завалена палаючымі радыёактыўнымі дрэвамі.

Канал Helen Minskaya, [2/26/2026 11:52 AM]
Мікалай Статкевіч
26.02.2026

Пачатак:
ч.1 https://t.me/helen_minskaya_channel/6140
ч.2 https://t.me/helen_minskaya_channel/6141
ч.3 https://t.me/helen_minskaya_channel/6142
ч.4 https://t.me/helen_minskaya_channel/6143
ч.5 https://t.me/helen_minskaya_channel/6144
ч.6 https://t.me/helen_minskaya_channel/6145

Яшчэ магчымыя ўдары па "вузкіх месцах" трансбалтыйскіх магістраляў, месцам накаплення падмацаванняў і матэрыяльных рэсурсаў. Цяпер расійскія генералы разумеюць, што "ответка" Захаду на гэта будзе і шукаюць шляхі пазбегнуць гэтага адказу - рай раем, але жыць хочацца ж. Актыўна абмяркоўваюцца ідэі, як гэта прадухіліць.
Напрыклад у часопісе "Зброя" ("Оружие") пастаяннай тэмай зрабілася абмеркаванне варыянтаў пэвентыўнага  ядзернага ўдару па месцах дыслакацыі тактычных ядзерных сіл NATO.
Іх спадзяванні наступныя: калі удар будзе нанесены тактычнай ядзернай зброяй, то ЗША са сваімі магутнымі стратэгічнымі ядзернымі сіламі ўмешвацца не будуць, бо, як з глумлівым здзіўленнем канстатуе аўтар прапановы, чамусьці вераць у тое, што стратэгічная і тактычная ядзерная вайна могуць быць рознымі.
У выпадку, калі РФ будзе наносіць ўдары толькі тактычнай ядзернай зброяй з меньшай дальнасцю, то ЗША, на іх думку, выкарыстаюць гэта, як нагоду для непрымянення сваёй стратэгічнай ядзернай зброі вялікай дальнасці, і развязвання такім чынам сусветнай ядзернай вайны. Такім чынам, Расіі застаецца толькі нейтралізаваць 100 тактычных тэрмаядзерных авіабомб магутнасцю па 500 кілатон, размешчаных на авіабазах NATO у Італіі, Нідэрландах, Бельгіі Германіі, а таксама знішчыць ядзерны патэнцыял Брытаніі, бо Канстытуцыя Францыі дазваляе выкарыстанне ёю ядзернай зброі толькі дзеля самаабароны пры ядзерным нападзе на яе тэрыторыю. Праўда, аўтар не тлумачыць як, з пункту гледжання Канстытуцыі Францыі, будзе расцэньвацца, напрыклад, ядзерны ўдар па авіябазе NATO ў Германіі, побач з французскай мяжою, калі ў бок Францыі пойдзе ударная хваля і радыёактыўныя аблокі. З Брытаніяй праблем аўтар, увогуле, не бачыць. Там чатыры атамных падводных лодкі з ракетамі "Пасейдон" з ядзернымі боегалоўкамі, дзве з якіх, гатовыя к пуску гэтых ракет, нясуць баявое дзяжурства ў порце, дзе іх можна лёгка знішчыць, а трэцяя нясе такое дзяжурства ў адкрытым моры. Аўтар лічыць, што, калі ў РФ з'явілася падводная атамная лодка-знішчальнік падводных лодак праціўніка, то тая расійская падлодка можа знайсці ды знішчыць адзіную брытанскую падлодку, якая дзяжурыць у моры. Мабыць, ён не ведае, якая гэта складаная задача, найперш, выявіць падводную лодку NATO з яе найноўшымі тэхналогіямі бясшумнасці ў Сусветным акіяне, тым болей,  канкрэтную. Такія разважанні здзіўляюць сваёй некампетэнтнасцю. Але такі зараз узровень расійскіх экспертаў і іх высновы могуць быць запатрабаваныя.
Падобна на тое, што Крэмль прыняў ідэю прэвентыўнага ядзернага ўдару па Захаду. Разам з тым, яны цалкам дапускаюць, што будзе такі ж удар у адказ. І прыдумалі, як зрабіць першае, мінімізаваўшы пагрозу другога.

V. КВАЗІТАКТЫЧНАЯ РАКЕТА.

З'яўленне г. зв. "Арэшніку" спачатку здзівіла. Навошта такая дарагая ў абслугоўванні і ўразлівая для ўдараў машына? Зразумела, што на вайне ў ход ідзе любая зброя. У тым ліку, старыя танкі, гарматы. Дык навошта проста спісваць старыя ракеты "Ярс", калі можна  зняць адну ступень і паменшыць іх дальнасць да 5500 кіламетраў?
Калі можна скарыстаць іх хоць для стральбы балванкамі? Прычым, як гэта было відно нават з газетнага фотаздымка ўдара па "Южмашы", без ўсякага навядзення гэтых балванак - нібыта, проста кінулі іх жменю, а раптам нейкая некуды ды патрапіць.
Гэта, як прывезці на фронт Цар-пушку. Дорага ды неэфектыўна.
Але насцярожыла, што той "Арэшнік" застаўся ў падпарадкаванні ракетных войск стратэгічнага прызначэння, дзе і быў ад пачатку.

Канал Helen Minskaya, [2/26/2026 11:56 AM]
Мікалай Статкевіч
26.02.2026

Пачатак:
ч.1 https://t.me/helen_minskaya_channel/6140
ч.2 https://t.me/helen_minskaya_channel/6141
ч.3 https://t.me/helen_minskaya_channel/6142
ч.4 https://t.me/helen_minskaya_channel/6143
ч.5 https://t.me/helen_minskaya_channel/6144
ч.6 https://t.me/helen_minskaya_channel/6145
ч.7 https://t.me/helen_minskaya_channel/6147

Гэта значыць, засталіся і сістэмы захоўвання і дастаўкі ядзерных боегаловак, прымянення з дапамогай адмысловых кодаў (г. зв. "ядзернага чамаданчыка") а значыць, "Арэшнік" вельмі хутка можа быць пераўтвораны назад у балістычную ракету: толькі зняць боегалоўку з металічным балванкамі і вярнуць на месца старую боегалоўку "Ярса" крыху паменьшанай дальнасці, што, фармальна, пераводзіць яго з разраду стратэгічных у тактычныя пры захаванні былога набора боепрыпасаў і страшэннай разбуральнай моцы: 3-6 баявых блокаў агульнай магутнасцю да  500 кілатон.
Такім чынам, Крэмль, стварыўшы гібрыдны, фармальна тактычны "Ярс", падрыхтаваў зброю для превентыўнага ядзернага ўдару па Еўропе, якая, на яго  думку, не павінна выклікаць ўдзелу ЗША ва ўдары ў адказ. Але, мабыць, Масква не спадзяецца, што "ответки" атрымаецца пазбегнуць, ці то ад брытанскіх, ці французскіх атамных падводных лодак.
Таму, каб пазбегнуць ўдару па сваёй тэрыторыі, вырашыла прадставіць пад гэты ўдар іншую, фармальна яшчэ незалежную краіну.

VI. НАВОШТА ЯДЗЕРНАЯ ЗБРОЯ У БЕЛАРУСІ

Рашэнне Крамля размясціць на нашай тэрыторыі расійскую ядзерную зброю ад пачатку здзіўляе. Звычайна яе размяшчаюць у гарантавана бяспечным месцы, а не ў непасрэднай блізкасці ад зоны баявых дзеянняў, дзе яна можа падпасці пад удар праціўніка, і на тэрыторыі іншай дзяржавы, народ якой не хоча яе, бо, інтуітыўна, людзі разумеюць - свая ядзерная зброя сапраўды, абараняе краіну ад агрэсіі , а чужая робіць яе закладніцай іншай дзяржавы, якая можа мець зусім іншыя невядомыя нам планы і інтарэсы. Тым болей, што Пуцін адразу ў катэгарычнай форме адмовіў любую форму кантроля беларускага боку над гэтай зброяй. Усе гэтыя заявы, што ў нас цяпер есть ядзерная зброя, што "будзем разам кнопку (карыстацца "ядзерным чамаданчыкам" Пуціна) націскаць - гэта альбо падман альбо (што значна горай) самападман.
Спачатку заявілі пра размяшчэнне ядзерных авіабомб для самалётаў (у тым ліку, беларускіх) СУ-25. Потым -  ракет сярэдняй дальнасці "Искандер", здольных несці ядзерны зарад. Цяпер размяшчаюць гібрыдны "Ярс" (ён жа "Арэшнік"). Таксама будуецца сховішча для ядзерных боегаловак.
Навошта на нашай зямлі? Каб быць бліжэй да імавернага праціўніка, у іх ёсць Калінінградская вобласць, дзе ядзерныя "Искандеры" ужо стаяць. Гібрыдны "Ярс" мае дальнасць у 5500 км, што ўдвая меней, чым у непакарочанага. Дык размясціце яго у сябе - усё роўна даляціць да любога кутка Еўропы. Але чамусьці ставяць яго непадалёк ад Ўкраіны. Хаця большая частка таго "Ярса" - гэта проста труба, напоўненая порахам (цвёрдым ракетным палівам), таму нават FPV-дрон з кумулятыўнай гранатай здольны ўтварыць з "Ярса" "вялікі бара-бум". А вывозіць ядзерныя зарады са сховішчаў да пазіцый ракет, калі па дарозе могуць быць дыверсанты, засады, міны, ўвогуле, ці не занадта рызыкоўна? Тым не меней, гэта ўсё робіцца насупраць логіцы і бяспецы.
Я знаходжу толькі адно тлумачэнне такой рызыкі - першы прэвентыўны удар РФ па Еўропе плануецца наносіць менавіта з нашай тэрыторыі. Што будзе адразу выяўлена тым бокам. А адзін тутэйшы палітык не вытрывае і сам пахваліцца сваёй ядзернай круцізной. А далей заходнія лідары пачнуць абмяркоўваць варыянты адказу. Куды біць у адказ - па тэрыторыі РФ, якая мае 1400 стратэгічных боегаловак, ці прыняць больш бяспечны варыянт ўдару па тэрыторыі, з якой прыляцелі ракеты? І ў іх будзе вялікая спакуса, на што разлічвае і Крэмль, выбраць апошні варыянт. У адпаведнасці з логікай: "беларусаў, безумоўна, шкада. Але не пачынаць жа сусветную ядзерную вайну. Ды яны ўжо і самі другі раз суагрэсары. А так і твар захаваем. Бо і адкажам, і не пачнем сусветнай вайны."

Канал Helen Minskaya, [2/26/2026 12:03 PM]
Мікалай Статкевіч
26.02.2026

Пачатак:
ч.1https://t.me/helen_minskaya_channel/6140
ч.2 https://t.me/helen_minskaya_channel/6141
ч.3 https://t.me/helen_minskaya_channel/6142
ч.4 https://t.me/helen_minskaya_channel/6143
ч.5 https://t.me/helen_minskaya_channel/6144
ч.6 https://t.me/helen_minskaya_channel/6145
ч.7 https://t.me/helen_minskaya_channel/6147
ч.8 https://t.me/helen_minskaya_channel/6149

У Маскве ж будуць разважаць недзе так: "белорусов, конечно, жаль. Но они сами хотят быть суверенными. Пусть и огребают по полной суверенной программе. Зато наша территория останется целой".
Такім чынам, нашу краіну проста скарыстоўваюць у якасці прынады для удараў NATO, каб засцерагчы ад іх Расію.
Удары NATO, відавочна, будуць наносіцца тэрмаядзернымі боегалоўкамі 500 кілатон, і будуць  скіраваныя супраць месцаў знаходжання ядзерных боепрыпасаў і іх носьбітаў. Напрыклад, па Асіповічах і Крычаву, таксама, магчыма, па тылам і камукацыям расійскіх груп ўварвання ў Балтыю, што, таксама, на нашай тэрыторыі. Палова мегатоны - вельмі сур'ёзны зарад - ударная хваля, зона разбурэнняў і пажараў распаўсюдзяцца на сотні кіламетраў, амаль па ўсёй Беларусі паветра будзе забруджана радыёактыўным дымам ад пажараў. Да прыкладу, магутнасць ядзернага зараду, узарванага амерыканцамі над Хірасімай, была 18 кілатон. Ад наступстваў выбуху тады за некалькі год памерла каля паўмільёна японцаў. Ці застанецца што ад Беларусі і беларусаў, калі мы атрымаем некалькі ўдараў па 500 кілатон? Сёння гэтак званыя "простыя" беларусы гавораць: "Затое ў нас няма вайны". Як бы ім не прыйшлося потым зайдоросціць ўкраінцам, бо на іх падаюць звычайныя, а не ядзерныя ракеты, ад якіх яшчэ можна схавацца.
Спыніць гэты вар'яцкі і смертаносны для нас план можам толькі мы самі. Незалежна ад поглядаў і спосабаў заробку. И гэта рэальна. Бо дзеці ёсць ва ўсіх і самы страшны лёс, які я не жадаю нікому - глядзець, як маленькі чалавечак пакутуе ад прамянёвай хваробы без магчымасці ўратаваць яго жыццё. Праз пэўны час наведзеная тэрмаядзерным выбухамі радыяцыя спадзе. А ва ўмовах глябальнага пацяплення цэлыя рэгіёны планеты робяцца непрыдатнымі для жыцця. Таму пуставаць доўга  наша зямля не будзе. Яе заселяць іншыя народы. І яе новыя насельнікі будуць са здзіўленнем і шкадаваннем глядзець на апошніх выміраючых абарыгенаў ды здзіўляцца, як яны здолелі страціць такую бласлаўлёную зямлю.
Спадзяванняў на гэтую дзяржаву ў мяне няма. Бо памятаю, як аднойчы прачытаў у афіцыйнай газеце адказ на пытанне заходняга журналіста, як здарылася, што Расія напала на Ўкраіну з тэрыторыі Беларусі. Адказ уразіў мяне сваёй шчырасцю: "У нас учения были. Российские войска заходили по одному маршруту, а выходить могли по разным. Почему российские генералы решили выводить их так (через Украину), я не знаю. Они мне не говорили". Вось гэта
"Они мне не говорили" - гэта не пра диктатуру, не пра дэмакратыю. Гэта, ўвогуле, не пра дзяржаву. Нам прыйдзецца рабіць усё самім. Неабходныя рэсурсы для гэтага ёсць.

НА ЗАВЯРШЭННЕ.

Не буду хаваць, мне ніякавата было прапаноўваць вам гэты тэкст. Асабліва тым, хто радаваўся майму вызваленню, хто віншаваў нас з Марынай і прапаноўваў сваю дапамогу.
Гэта было вельмі важна для нас.
Дзякуй вам, людзі!

А цяпер я малюю вам такія жудасныя перспектывы. Мне самому вельмі цяжка даўся гэты тэкст, які адабраў шмат маральных, эмацыйных і нават фізічных сіл, запасы якіх у мяне зараз і так не вельмі вялікія. Але, калі ёсць, нават  толькі адзін шанец з дзесяці, што гэты жахлівы сцэнар для нас рэальны - то гэта ўжо каласальна шмат. Але, на мой погляд, а я шмат разважаў на гэту тэму, іх нашмат болей. Таму лічу сваім абавязкам папярэдзіць вас пра яго. Я веру, што кожны чалавек мае сваё прызначэнне ў жыцці, ад якога нельга ўхіляцца. Магчыма, я пакінуты жывым і зараз на волі толькі таму, каб папярэдзіць вас. Таму, што папяраджаны, значыць - узброены, казалі некалі. Вы - папярэджаныя. Давайце думаць і рабіць разам, каб уратаваць Беларусь, сваіх блізкіх і свет.

Мы здолеем. Беларусь будзе жыць!

26 лютага 2026 года

Мікалай Статкевіч

Легендарная Кондолиза Райс снова в Белом доме! 

Она появилась на мероприятии по колледж-спорту вместе с Трампом и Сьюзи Уайлз и все трое ушли вместе после официальной части. 

Именно Конди в 2005 году, будучи госсекретарём США, первой публично назвала Александра Лукашенко «последним диктатором Европы». Фраза прилипла намертво и до сих пор её повторяют по всему миру.

Прошло больше 20 лет, а Лукашенко всё ещё на месте. А Райс снова в коридорах власти, где решают судьбы режимов. 

Совпадение? Или старая знакомая приехала напомнить, как быстро падают «последние диктаторы», когда за дело берутся серьёзно? 😏

Почти двадцать лет назад в Вашингтон приехала делегация оппозиционных деятелей из Беларуси. В основном представители партий. Среди встреч оказалась и беседа с тогдашним госсекретарём США Кондолизой Райс.

Встреча длилась недолго. Райс задала прямой вопрос: чем Соединённые Штаты могут помочь демократическому движению в Беларуси?

Казалось бы, момент редкий момент. Человек, который определяет внешнюю политику, спрашивает, какая поддержка действительно нужна.

Один из участников, известный политик, сказал, что ничего нужно, но если можно, то помогите с бумагой и краской для принтеров.

Рассказывают, что досталось потом донорам, тем, кто годами выделял средства на поддержку «демократии в Беларуси». Потому что госсекретарь ожидала услышать о серьёзных политических задачах, а услышала бытовую просьбу уровня канцелярии.

Для неё это стало своего рода моментом откровения. Она увидела, что значительная часть той оппозиционной среды живёт в логике грантовых проектов, где главной проблемой оказываются расходники для принтера.

История, конечно, не про бумагу и не про картриджи. Она про масштаб мышления. Про то, как иногда политические движения начинают существовать не ради политических целей, а ради процесса освоения помощи.

И, возможно, именно такие эпизоды многое объясняют в судьбе нынешней оппозиции.

Завершился мой визит в Вашингтон. Он прошёл крайне напряжённо, настолько, что далеко не обо всех встречах я мог рассказывать по горячим следам. Часть, потому что не хватало времени, часть — сознательно, чтобы не навредить процессу освобождения политических заключённых. Полную картину поездки опубликую позже, когда это станет возможным.

Помимо встреч в Белом доме, Совете национальной безопасности и Государственном департаменте США, где я неожиданно встретил своего давнего знакомого Джона Армстронга (сегодня он руководит консульской службой Госдепартамента), у нас состоялись содержательные дискуссии в Atlantic Council, National Democratic Institute и Center for Strategic and International Studies, где мне доводилось бывать и ранее.

Именно в CSIS я когда-то встречался со Збигневым Бжезинским, работавшим там старшим научным сотрудником. После выхода моего эссе Remaking of Eurasia в журнале Foreign Affairs он написал мне письмо. В тексте я предлагал альтернативную его видению концепцию взаимодействия постсоветских стран.

Суть её заключалась в следующем. Запад, и прежде всего США, должен был бы содействовать постсоветской интеграции, в том числе в рамках СНГ (где я ранее работал старшим советником, занимаясь организацией встреч глав государств, правительств и министров иностранных дел). Такая модель могла бы предотвратить конфликты по югославскому сценарию: границы перестали бы быть ключевым геополитическим фактором, поскольку не препятствовали бы свободному перемещению людей.

Страны бывшего СЭВ, особенно Словакия, Венгрия, Румыния, Болгария, да и Польша, постепенно интегрируясь в европейские структуры, могли бы одновременно выступать своего рода адвокатами постсоветских республик в ЕС. Интегрируясь сами в Европу и сохраняя исторические связи с восточными соседями, они помогали бы формировать единое европейское пространство от Атлантики до Тихого океана, способствуя включению России в общий европейский контекст.

В противном случае, предупреждал я тогда, пространство бывшего СССР ждут конфликты между республиками с неизбежным втягиванием внешних сил, таких как Турция и Иран, поскольку административные границы нередко игнорировали этнические и религиозные реалии и потому оставляли значительный потенциал для напряжённости. Эти конфликты по своей природе не могли бы оставаться локальными: они неизбежно приобретали бы более широкий региональный и международный характер.

В стороне не остались бы и другие ключевые акторы — Соединённые Штаты, Великобритания и Германия, чьё вовлечение по линии безопасности, союзнических обязательств и собственных стратегических интересов в Евразии неизбежно привело бы к росту напряжённости и в их межгосударственных отношениях.

К сожалению, многим этим прогнозам было суждено сбыться. Но в то время доминировали ожидания «конца истории», как писал Фрэнсис Фукуяма, и вера в скорую победу либеральной модели. А Збигнев Бжезинский, придерживавшийся иной геополитической линии, лишь заинетересовался моим тезисом, что Россия постепенно дрейфует к коррумпированному олигархическому режиму...

Продолжение — позже. Когда можно будет рассказать больше.